Keuken eindelijk af

De keuken achterwand moest er nog in. Begin september zijn we daarvoor bij Tegelhandel Meester Smeets in Amsterdam geweest. Daar hebben we een mooi gebroken wit tegeltje uitgezocht. ADEX Rivièra Liso Lido White 15×10, glanzend. Moest wel nog worden besteld in Valencia, Spanje. Eind september opgehaald in Amsterdam. Voor het zetten van de tegels hadden we weer hetzelfde bedrijf op het oog dat voor ons de vloer heeft gelegd. Die hadden het dus heel erg druk en het zou na de herfstvakantie worden. Nou ben ik alweer drie maanden met pensioen en de herfstvakantie zegt mij dus niet zoveel. Vorige week donderdag was het dan zover. Op een onchristelijk uur, kwart over zeven ’s ochtends, stond de tegelzetter al voor de deur. Ik ben het niet meer gewend, zo vroeg (half zeven) op te staan. Nadat hij van alles had uitgepakt en opgesteld zei hij ‘zullen we een bakkie’. Na dat er in gewerkt hebbende volgde het zetwerk. Op het oog, de ware vakman! Na het plakken van de tegels, ‘zullen we nog een bakkie’. Weer koffie gezet. Daarna het voegen, troep opruimen, alles inpakken en om kwart voor tien op naar de volgende klus.

Klusje van niks dus. Maar ik zou het niet zelf moeten doen. Het zou er op neer komen dat ik een dag aan het plakken zou zijn. En de volgende dag voegen. Het resultaat zou niet zo mooi en gelijkmatig zijn geweest als dat van de vakman. Misschien zou er wel een tegeltje vanaf zijn gevallen of erger nog.

Dan moest er nog gekit worden. Daar had de tegelzetter wel weer een ander voor. Afgelopen woensdagmiddag hadden we daar voor afgesproken. Ook een vakman. Vijfentwintig minuten had hij (ja, weer een ‘hij’) nodig voor een strak resultaat, zie onder.

Afzwaaien

Het is alweer twee weken geleden dat ik mijn afscheidsreceptie van het Amsterdam UMC heb gehad. Locatie Botanische tuin op de Zuidas, pal naast het nieuwe Imaging Centrum van het Amsterdam UMC. Het was gezellig, niet heel druk, maar het was dan ook vakantietijd. Een aantal sprekers mogen aanhoren. Tja, het gehoor is bij mij natuurlijk een dingetje. Niet alles helemaal goed kunnen volgen. Blijven lachen is dan het devies. Gezien de mimiek der sprekers en de delen van de toespraken die ik wel goed heb kunnen volgen, ga ik er maar van uit dat ik het in al die jaren er toch nog redelijk van af heb gebracht.

En dan wordt er op het eind van je verwacht nog iets te zeggen.

Dat was donderdag twee weken geleden. Verder moest ik mijn pasje, sleutel en sein nog inleveren. Ik houd van pasjes en dat soort van dingen, zie enkele van mijn voorgaande berichten. Vastbesloten om met onklaar gemaakt pasje, gewiste persoonlijkheid en al weer huiswaarts te keren. Op vrijdag, mijn laatste dag in het ziekenhuis, dat klusje uitgevoerd. Toch de auto maar gepakt in plaats van de fiets en trein, vanwege de hitte en de drukte in de trein met mondkapjesplicht, waar ik op dat moment geen zin meer in had. Het was de derde keer dat ik met de auto naar het ziekenhuis ben geweest in al die jaren. De eerste keer was op een zaterdag, jaren geleden, om alle apparatuur weer aan te zetten na een elektriciteitstest. De tweede keer was de afscheidsreceptie van donderdag. En nu dan de derde en laatste keer. Eerst maar even een laatste keer naar mijn kamer:

Daarna naar de balie van het facilitair bedrijf, waar het pasje ingeleverd zou moeten worden. Wat kan ik zeggen. Wellicht is het toeval, maar het was weer een mevrouw, waar ik mee te maken kreeg. Niet onvriendelijk hoor, maar wel resoluut. Ik mocht het niet houden, niet met gaten erin, ook niet doormidden geknipt. Mijn smeekbeden mochten niet baten. Voorschrift is voorschrift, jawohl! Mijn drie pasjes, het afgelopen jaar, je kunt er statistiek op bedrijven. Ik probeer altijd maar zo genderneutraal mogelijk te zijn, maar twee vrouwen waar het niet bij lukt en tussendoor een man die er geen probleem mee heeft. Het zet je toch aan het denken. Net als bij de mevrouw achter het loket van de rijbewijzen bij de gemeente was er dan toch nog een troostprijsje. Ze wilde wel een foto van mij maken met pasje, als een laatste herinnering. Zo gezegd, zo gedaan. Ik had me al bijna omgedraaid en het pasje was nog net niet vermalen, toen ik er achter kwam dat de foto het pasje alleen van de achterkant liet zien. Gelukkig was de mevrouw nog bereid om een nieuwe foto te maken, waar ook de voorkant op te zien is. Helaas allemaal niet al te scherp, maar wat wil je nou, wie is hier nu de fotograaf…

Daar sta je dan.
En nu met het plaatje de goede kant op.

Op dat moment wilde ik nog even bij de collega’s van de dienst ICT van de Radiologie en Nucleaire Geneeskunde langs om nog een laatste keer afscheid te nemen. Maar helaas, ik had net voor mijn neus mijn pasje vermorzeld zien worden en kwam daar de deur dus niet meer in. Tja…

Zo, nu kan ik al mijn energie steken in de stadslandbouw.

Daar zit je dan. De pensionado, identiteit gewist.

Mail service probleem opgelost

De mail service plug-in voor WordPress was gisteren om de een of andere reden niet beschikbaar. Ik gebruik hiervoor het Google account ooshoes.schmeits@gmail.com. Ik vermoed dat het te maken had met in redelijk korte tijd nogal wat mailtjes naar mijn andere account sturen. Vorige week op een dag binnen vijf minuten meer dan veertig mailtjes. Wordt door Google gezien als “spammen”. Dat deed ik (nu uitgezet…) om een beetje zicht te houden op aanvallen op de admin-login pagina. De admin-login pagina van een WordPress site is namelijk redelijk makkelijk te raden. Google maar even. Die pagina had ik al anders genoemd om het de “bots” (robots) niet te gemakkelijk te maken. Helaas lukt het de (bad) bots op de een of andere manier nog steeds om af en toe bij de login pagina te komen. Mij niet helemaal duidelijk. Uiteraard staat op onze accounts een behoorlijk complex wachtwoord. Als iemand (meestal een bot) meer dan twee keer vanaf een bepaald IP-adres probeert in te loggen met een fout wachtwoord, dan wordt dit IP-adres voor een jaar geblokkeerd. Bij ieder blokkade stuurde ik mezelf een e-mail. En als dat dus heel vaak gebeurt binnen korte tijd, dan kan dat door Google gezien worden als spammen. Het is maar een theorie.

Om een lang verhaal kort te maken. Gisteren publiceerde ik mijn “Moestuin perikelen” bericht en ging er geen mail uit naar de mensen die ik in mijn mailing lijst heb staan. Inmiddels heb ik de service weer draaiende en krijgen alle mensen in de lijst weer een berichtje als ik iets publiceer. Bij deze dus ook gelijk voor mijn vorige artikel.

VU pas

Mijn VU pas.

Ik heb twee passen voor mijn werk in het Amsterdam UMC. In verband met mijn naderende pensionering word ik geacht beide passen in te leveren. De pas van de VU was bedoeld om de medische faculteit van de VU binnen te komen. En omdat ik die het laatste jaar toch al niet meer gebruikte, bedacht ik mij dat ik dat klusje gisteren wel even kon doen. In de ochtend vanuit het ziekenhuis, locatie VUMC, een uitstapje naar het hoofdgebouw van de VU ondernomen. Ik zou mij moeten melden in het hoofdgebouw, KC06 Toegangsbeheer. Door alle Corona maatregelen was het nog even uitzoeken op welke Corona-onvriendelijke manier ik nou eigenlijk naar binnen moest. Pijlen op de grond, éénrichtingverkeer dus. Vervolgens een horde met handgel en een pasjeslezer voordat ik verder naar de informatiebalie door kon lopen. Pasje er voor en gelijk alles op rood. Nogal wiedes, ik heb ook alleen maar toegang tot de medische faculteit en niet de andere gebouwen van de VU. Doorlopen is dan het devies, in Amsterdam loopt sowieso iedereen door het rood. De dames van de informatiebalie vonden het allemaal heel normaal. Twee trappen naar beneden en dan rechts naast de Security zou dan KC06 te vinden zijn. En jawel, een geel-zwarte plakstreep op de vloer en niet verder! Een meter verder een blauwe ronde stip op de vloer met een wit kruis. Verwarring. Mag of moet je daar op gaan staan. En waarom is het ding niet rood gekleurd, als het niet mag. Een allervriendelijkste toegangsbeheermedewerker in strak uniform zat verderop aan een bureau. Tja, mijn hoorprobleem speelt dus weer op. Net als bij de gemeente Almere bij de rijbewijzen, zie eerder artikel, had ik hier dus ook weer problemen om (in dit geval) deze man te kunnen volgen. Bij de rijbewijzenbalie van Almere kon ik nog bijna bovenop de vriendelijke mevrouw klimmen om het voor mij verstaanbaar te houden. Maar ja dat was vóór de pandemie. Toen was dat nog grappig, nu wordt je gelijk in de boeien geslagen. Enfin, ik mijn pasje inleveren dus. Zonder iets te vragen van mijn kant kreeg ik gelijk de keus, of mijn persoonlijkheid op het pasje vernietigen en het ding in de shredder laten vermalen of hetzelfde en het levenloze ding mee krijgen. Natuurlijk koos ik voor het laatste. Zie eerder artikel, ik houd van pasjes, persoonsbewijzen en dat soort van dingen van mezelf. En dat op meerdere meters afstand en een stuk of vier keer herhalen der zinnen. Na heel wat handelingen was ik dan eindelijk gewist. Dan de weg terug. Natuurlijk gelijk de fout in. Op de trap aan de verkeerde kant en bij de uitgang hetzelfde. En bij binnenkomen en er weer uitgaan vergeten gel op de handen te smeren. Misschien maar goed dat het over vijf weken gedaan is met Amsterdam. In de trein is het tegenwoordig ook geen lolletje. Mondkapje pas helemaal opzetten als je echt in de trein staat. Je zult maar met beslagen bril even tussen de trein en perron stappen. In mijn moestuin geen éénrichtingverkeer, mondkapje of handgel.

Zo dat waren vijfhonderdentwaalf woorden. Vincent vond mijn vorige artikel vrij kort. Bij deze dan.