VU pas

Mijn VU pas.

Ik heb twee passen voor mijn werk in het Amsterdam UMC. In verband met mijn naderende pensionering word ik geacht beide passen in te leveren. De pas van de VU was bedoeld om de medische faculteit van de VU binnen te komen. En omdat ik die het laatste jaar toch al niet meer gebruikte, bedacht ik mij dat ik dat klusje gisteren wel even kon doen. In de ochtend vanuit het ziekenhuis, locatie VUMC, een uitstapje naar het hoofdgebouw van de VU ondernomen. Ik zou mij moeten melden in het hoofdgebouw, KC06 Toegangsbeheer. Door alle Corona maatregelen was het nog even uitzoeken op welke Corona-onvriendelijke manier ik nou eigenlijk naar binnen moest. Pijlen op de grond, éénrichtingverkeer dus. Vervolgens een horde met handgel en een pasjeslezer voordat ik verder naar de informatiebalie door kon lopen. Pasje er voor en gelijk alles op rood. Nogal wiedes, ik heb ook alleen maar toegang tot de medische faculteit en niet de andere gebouwen van de VU. Doorlopen is dan het devies, in Amsterdam loopt sowieso iedereen door het rood. De dames van de informatiebalie vonden het allemaal heel normaal. Twee trappen naar beneden en dan rechts naast de Security zou dan KC06 te vinden zijn. En jawel, een geel-zwarte plakstreep op de vloer en niet verder! Een meter verder een blauwe ronde stip op de vloer met een wit kruis. Verwarring. Mag of moet je daar op gaan staan. En waarom is het ding niet rood gekleurd, als het niet mag. Een allervriendelijkste toegangsbeheermedewerker in strak uniform zat verderop aan een bureau. Tja, mijn hoorprobleem speelt dus weer op. Net als bij de gemeente Almere bij de rijbewijzen, zie eerder artikel, had ik hier dus ook weer problemen om (in dit geval) deze man te kunnen volgen. Bij de rijbewijzenbalie van Almere kon ik nog bijna bovenop de vriendelijke mevrouw klimmen om het voor mij verstaanbaar te houden. Maar ja dat was vóór de pandemie. Toen was dat nog grappig, nu wordt je gelijk in de boeien geslagen. Enfin, ik mijn pasje inleveren dus. Zonder iets te vragen van mijn kant kreeg ik gelijk de keus, of mijn persoonlijkheid op het pasje vernietigen en het ding in de shredder laten vermalen of hetzelfde en het levenloze ding mee krijgen. Natuurlijk koos ik voor het laatste. Zie eerder artikel, ik houd van pasjes, persoonsbewijzen en dat soort van dingen van mezelf. En dat op meerdere meters afstand en een stuk of vier keer herhalen der zinnen. Na heel wat handelingen was ik dan eindelijk gewist. Dan de weg terug. Natuurlijk gelijk de fout in. Op de trap aan de verkeerde kant en bij de uitgang hetzelfde. En bij binnenkomen en er weer uitgaan vergeten gel op de handen te smeren. Misschien maar goed dat het over vijf weken gedaan is met Amsterdam. In de trein is het tegenwoordig ook geen lolletje. Mondkapje pas helemaal opzetten als je echt in de trein staat. Je zult maar met beslagen bril even tussen de trein en perron stappen. In mijn moestuin geen éénrichtingverkeer, mondkapje of handgel.

Zo dat waren vijfhonderdentwaalf woorden. Vincent vond mijn vorige artikel vrij kort. Bij deze dan.