Afzwaaien

Het is alweer twee weken geleden dat ik mijn afscheidsreceptie van het Amsterdam UMC heb gehad. Locatie Botanische tuin op de Zuidas, pal naast het nieuwe Imaging Centrum van het Amsterdam UMC. Het was gezellig, niet heel druk, maar het was dan ook vakantietijd. Een aantal sprekers mogen aanhoren. Tja, het gehoor is bij mij natuurlijk een dingetje. Niet alles helemaal goed kunnen volgen. Blijven lachen is dan het devies. Gezien de mimiek der sprekers en de delen van de toespraken die ik wel goed heb kunnen volgen, ga ik er maar van uit dat ik het in al die jaren er toch nog redelijk van af heb gebracht.

En dan wordt er op het eind van je verwacht nog iets te zeggen.

Dat was donderdag twee weken geleden. Verder moest ik mijn pasje, sleutel en sein nog inleveren. Ik houd van pasjes en dat soort van dingen, zie enkele van mijn voorgaande berichten. Vastbesloten om met onklaar gemaakt pasje, gewiste persoonlijkheid en al weer huiswaarts te keren. Op vrijdag, mijn laatste dag in het ziekenhuis, dat klusje uitgevoerd. Toch de auto maar gepakt in plaats van de fiets en trein, vanwege de hitte en de drukte in de trein met mondkapjesplicht, waar ik op dat moment geen zin meer in had. Het was de derde keer dat ik met de auto naar het ziekenhuis ben geweest in al die jaren. De eerste keer was op een zaterdag, jaren geleden, om alle apparatuur weer aan te zetten na een elektriciteitstest. De tweede keer was de afscheidsreceptie van donderdag. En nu dan de derde en laatste keer. Eerst maar even een laatste keer naar mijn kamer:

Daarna naar de balie van het facilitair bedrijf, waar het pasje ingeleverd zou moeten worden. Wat kan ik zeggen. Wellicht is het toeval, maar het was weer een mevrouw, waar ik mee te maken kreeg. Niet onvriendelijk hoor, maar wel resoluut. Ik mocht het niet houden, niet met gaten erin, ook niet doormidden geknipt. Mijn smeekbeden mochten niet baten. Voorschrift is voorschrift, jawohl! Mijn drie pasjes, het afgelopen jaar, je kunt er statistiek op bedrijven. Ik probeer altijd maar zo genderneutraal mogelijk te zijn, maar twee vrouwen waar het niet bij lukt en tussendoor een man die er geen probleem mee heeft. Het zet je toch aan het denken. Net als bij de mevrouw achter het loket van de rijbewijzen bij de gemeente was er dan toch nog een troostprijsje. Ze wilde wel een foto van mij maken met pasje, als een laatste herinnering. Zo gezegd, zo gedaan. Ik had me al bijna omgedraaid en het pasje was nog net niet vermalen, toen ik er achter kwam dat de foto het pasje alleen van de achterkant liet zien. Gelukkig was de mevrouw nog bereid om een nieuwe foto te maken, waar ook de voorkant op te zien is. Helaas allemaal niet al te scherp, maar wat wil je nou, wie is hier nu de fotograaf…

Daar sta je dan.
En nu met het plaatje de goede kant op.

Op dat moment wilde ik nog even bij de collega’s van de dienst ICT van de Radiologie en Nucleaire Geneeskunde langs om nog een laatste keer afscheid te nemen. Maar helaas, ik had net voor mijn neus mijn pasje vermorzeld zien worden en kwam daar de deur dus niet meer in. Tja…

Zo, nu kan ik al mijn energie steken in de stadslandbouw.

Daar zit je dan. De pensionado, identiteit gewist.