Michelle

Vandaag de eerste oogst van mijn late aardappels. Eind april zijn ze de grond in gegaan. Na 135 dagen dus. Michelle heten ze. Volgens de zaadhandel:  een kruising tussen Agria en SM 92-26-08. Voor wat het waard is. Dikke Michelle zou je haast zeggen, de zwaarste, bijna 500 gram. Totaal 2070 gram aardappels van de eerste plant.

Michelle, oogst van één plant.

Vanavond eten we aardappelen dus, gebakken, dat wel. Met sperzieboontjes uit eigen tuin. En vis. Die hebben we niet uit eigen tuin.

  • Aardappels in blokjes, vier minuutjes voorgekookt en dan gebakken.
  • Sperzieboontjes, tien minuten gekookt. Met wat roomboter en nootmuskaat.
  • Vis uit de oven: kabeljauw filets, goed afdrogen, besprenkelen met citroen. Peper en zout. In een ovenschaal. Daarover creme fraiche of andere verse kaas uitstrijken. Plakjes tomaat erop met takjes verse tijm. Als laatste geraspte kaas erover. Vijfentwintig minuten in de oven, onder- en bovenwarmte, 220 graden Celsius.

Heerlijk!

Verder doen de pompoenen, uien en wortelen het ook prima.

Flespompoen, Waltham Butternut.
Meer flespompoenen.
Hokkaido pompoenen, ook wel Uchiki Kuri of Japanse pompoenen genoemd.
Links mijn pompoenveldje, daarnaast om en om uien en wortelen.

 

De nieuwe tijd

Er is voor mij nu een tijdperk afgesloten. Ik kan me nu helemaal wijden aan klussen bij en aan het huis en de stadslandbouw. En dat laatste is nodig ook, de natuur wacht niet. Het (on)kruid schiet omhoog, het gras moet gemaaid, aardappels, courgettes, pompoenen, augurken, bonen, het groeit maar door.

Wat klussen betreft moet de elektriciteit voor buiten en de schuur nog worden aangesloten. De keuken is ook nog niet helemaal af. We hebben nog tegeltjes nodig op de keuken achterwand.

Afgelopen zondag, 16 augustus, noodweer gehad. Een windhoos heeft in Oosterwold huis gehouden. Wij zaten daar gelukkig een beetje aan de rand. Aan de Vogelweg knapten eiken als luciferhoutjes. Ook aan het Houtsnippad bij ons achter zijn er twee afgeknakt. Een tinyhouse in aanbouw van de buren verderop werd door de wind gegrepen en midden op de straat neergekwakt.

Foto: Gerard Jan Hellinga.

Bij ons gelukkig niet al te veel schade. Het huis en de schuur hebben het goed doorstaan. Alleen in de tuin wat schade. De zonnebloemen hebben het moeten bekopen. De compostbak werd weggeblazen. Dit was vóór het noodweer, de hoogste zonnebloem was 2.90 m.

Even ter vergelijking. Gelukkg zijn ze me nog goed gezind.
Een weekje later. Nog wat hoger en meer bloemen open.

Bovenstaande foto’s had ik al eerder genomen en het artikel was ik al aan begonnen, maar nog niet afgemaakt. En toen kwam de storm:

Het is niet anders, ook stormen horen erbij. We moeten er alleen beter op voorbereid zijn.

Afzwaaien

Het is alweer twee weken geleden dat ik mijn afscheidsreceptie van het Amsterdam UMC heb gehad. Locatie Botanische tuin op de Zuidas, pal naast het nieuwe Imaging Centrum van het Amsterdam UMC. Het was gezellig, niet heel druk, maar het was dan ook vakantietijd. Een aantal sprekers mogen aanhoren. Tja, het gehoor is bij mij natuurlijk een dingetje. Niet alles helemaal goed kunnen volgen. Blijven lachen is dan het devies. Gezien de mimiek der sprekers en de delen van de toespraken die ik wel goed heb kunnen volgen, ga ik er maar van uit dat ik het in al die jaren er toch nog redelijk van af heb gebracht.

En dan wordt er op het eind van je verwacht nog iets te zeggen.

Dat was donderdag twee weken geleden. Verder moest ik mijn pasje, sleutel en sein nog inleveren. Ik houd van pasjes en dat soort van dingen, zie enkele van mijn voorgaande berichten. Vastbesloten om met onklaar gemaakt pasje, gewiste persoonlijkheid en al weer huiswaarts te keren. Op vrijdag, mijn laatste dag in het ziekenhuis, dat klusje uitgevoerd. Toch de auto maar gepakt in plaats van de fiets en trein, vanwege de hitte en de drukte in de trein met mondkapjesplicht, waar ik op dat moment geen zin meer in had. Het was de derde keer dat ik met de auto naar het ziekenhuis ben geweest in al die jaren. De eerste keer was op een zaterdag, jaren geleden, om alle apparatuur weer aan te zetten na een elektriciteitstest. De tweede keer was de afscheidsreceptie van donderdag. En nu dan de derde en laatste keer. Eerst maar even een laatste keer naar mijn kamer:

Daarna naar de balie van het facilitair bedrijf, waar het pasje ingeleverd zou moeten worden. Wat kan ik zeggen. Wellicht is het toeval, maar het was weer een mevrouw, waar ik mee te maken kreeg. Niet onvriendelijk hoor, maar wel resoluut. Ik mocht het niet houden, niet met gaten erin, ook niet doormidden geknipt. Mijn smeekbeden mochten niet baten. Voorschrift is voorschrift, jawohl! Mijn drie pasjes, het afgelopen jaar, je kunt er statistiek op bedrijven. Ik probeer altijd maar zo genderneutraal mogelijk te zijn, maar twee vrouwen waar het niet bij lukt en tussendoor een man die er geen probleem mee heeft. Het zet je toch aan het denken. Net als bij de mevrouw achter het loket van de rijbewijzen bij de gemeente was er dan toch nog een troostprijsje. Ze wilde wel een foto van mij maken met pasje, als een laatste herinnering. Zo gezegd, zo gedaan. Ik had me al bijna omgedraaid en het pasje was nog net niet vermalen, toen ik er achter kwam dat de foto het pasje alleen van de achterkant liet zien. Gelukkig was de mevrouw nog bereid om een nieuwe foto te maken, waar ook de voorkant op te zien is. Helaas allemaal niet al te scherp, maar wat wil je nou, wie is hier nu de fotograaf…

Daar sta je dan.
En nu met het plaatje de goede kant op.

Op dat moment wilde ik nog even bij de collega’s van de dienst ICT van de Radiologie en Nucleaire Geneeskunde langs om nog een laatste keer afscheid te nemen. Maar helaas, ik had net voor mijn neus mijn pasje vermorzeld zien worden en kwam daar de deur dus niet meer in. Tja…

Zo, nu kan ik al mijn energie steken in de stadslandbouw.

Daar zit je dan. De pensionado, identiteit gewist.

Mail service probleem opgelost

De mail service plug-in voor WordPress was gisteren om de een of andere reden niet beschikbaar. Ik gebruik hiervoor het Google account ooshoes.schmeits@gmail.com. Ik vermoed dat het te maken had met in redelijk korte tijd nogal wat mailtjes naar mijn andere account sturen. Vorige week op een dag binnen vijf minuten meer dan veertig mailtjes. Wordt door Google gezien als “spammen”. Dat deed ik (nu uitgezet…) om een beetje zicht te houden op aanvallen op de admin-login pagina. De admin-login pagina van een WordPress site is namelijk redelijk makkelijk te raden. Google maar even. Die pagina had ik al anders genoemd om het de “bots” (robots) niet te gemakkelijk te maken. Helaas lukt het de (bad) bots op de een of andere manier nog steeds om af en toe bij de login pagina te komen. Mij niet helemaal duidelijk. Uiteraard staat op onze accounts een behoorlijk complex wachtwoord. Als iemand (meestal een bot) meer dan twee keer vanaf een bepaald IP-adres probeert in te loggen met een fout wachtwoord, dan wordt dit IP-adres voor een jaar geblokkeerd. Bij ieder blokkade stuurde ik mezelf een e-mail. En als dat dus heel vaak gebeurt binnen korte tijd, dan kan dat door Google gezien worden als spammen. Het is maar een theorie.

Om een lang verhaal kort te maken. Gisteren publiceerde ik mijn “Moestuin perikelen” bericht en ging er geen mail uit naar de mensen die ik in mijn mailing lijst heb staan. Inmiddels heb ik de service weer draaiende en krijgen alle mensen in de lijst weer een berichtje als ik iets publiceer. Bij deze dus ook gelijk voor mijn vorige artikel.

Moestuin perikelen

Het wordt tijd om maar eens wat van de moestuin te laten zien. We zijn er maar druk mee. Eerste oogst van de stambonen. De aardappels, vroege en late groeien lekker door. Liesbeth heeft er al geoogst. Ik begin daar in augustus mee, in ieder geval de vroege. De late zijn voor september. De uien gaan prima. Evenzo de wortelen. De pompoenen, flespompoen en een ronde bewaarsoort, doen het ook goed. Een paar rijtjes augurken. En kruiden, als bieslook, basilicum, koriander beginnen goed te groeien. Verder nog peterselie, oregano, wintertijm en rozemarijn nog te klein in het verspeen stadium. Hopelijk wordt dat nog wat. Volgend jaar wel wat beter aanpakken wat betreft zaaien en verspenen. Daar moeten we wat handiger in worden en ook op tijd starten. Ach, al doende leert men.

Groot probleem is wel de naaktslakken, die zich ieder avond menen tegoed te moeten doen aan al ons lekkers. Een paar dagen geleden heb ik een halve emmer ervan verzameld en aan de andere kant van de sloot in het bos een nieuw thuis bezorgd. Niet dat het veel helpt. Volgens mij slijmen ze zich op een drafje terug naar ons groenteparadijs. Daar moet ik dus nog wat op verzinnen. Ik denk dat ik een naaktslakkatapult ga ontwerpen, om de lieve beestjes met een flinke zwiep over de eerste rij bomen het bos in te mikken. Maar eens even goed over nadenken. Het zou het eerste projectje kunnen worden na mijn komende pensionering.

De plaatjes:

Eerste oogst sperziebonen.
Sperziebonen, klaar om te blancheren.
En nu invriezen maar.
Mijn aardappelveldje.
Uien en wortelen.
Links augurken, midden stambonen en rechts de uitlopers van een pompoenplant.
Pompoenen, het gaat nu hard.
Pompoen in wording.
Rijtje zonnebloemen.
Zonnebloem al meer dan twee meter hoog.
De trotse zonnebloem kweker inclusief zonnehoed.